Περί ψυχής

εχω να γραψω σκεψεις απο το δημοτικο. μαλλον εχει να κανει με την ψυχαναλυση που μου εχει δωσει την ευκαιρια να τις λεω δυνατα στο γραφειο του αναλυτη μου. εκει που ο χρονος και ο χωρος γινονται ενα αφου το ασυνειδητο ειναι αχρονο και χαοτικο. αυτο το διαστημα ομως ειμαι λιγο μακρυα απο το συμπυκνωτη των σκεψεων μου, οποτε εδω μου φαινεται οτι θα μπορουσε να λειτουργησει ως ενα αλλο γραφειο λιγο πιο μεγαλο οπου θα μιλησω για τις σκεψεις μου δυνατα και θα νιωσω ντεκαρσιανα "σκεφτομαι αρα ειμαι". η σκεψη που με βασανιζει απολαυστικα αυτο το διαστημα ειναι αν κανω αυτο που θελω τοτε γιατι νιωθω οτι δεν ειμαι ευχαριστημενη; γιατι νιωθω οτι μου λειπει κατι η και καποιοι; ειμαι στο σωστο δρομο; ειναι ολα αυτα οσα ειχα ονειρευτει για μενα; γιατι μου λειπουν ανθρωποι που με πληγωσαν και δεν αρκουμαι σε αυτους που θελουν να με κανουν χαρουμενη; τελικα τι ζητα μια γυναικα; το μπελα της μαλλον. αν γνωριζετε το τι ζηταει θα θελα μια απαντηση. γνωριζεις το δηθεν αλλο μισο και αυτο δεν σε αναγνωριζει. επειτα και αλλα μισα ακολουθουν. ποιο ειναι το αληθινο; μηπως μπορει να κανεις λαθος;